Ένα από τα πιο συνηθισμένα κόλπα τόνωσης της αυτοπεποίθησης είναι η επίκληση της διαφορετικότητας. Όλοι μας, πολύ συχνά, καταφεύγουμε σε αυτήν για να τονίσουμε ότι δεν είμαστε σαν τους πολλούς, ότι ξεχωρίζουμε (ότι είμαστε καλύτεροι εν ολίγοις, μόνο που δεν το λέμε έτσι «ξεδιάντροπα», αλλά αφήνουμε τους άλλους να το ανακαλύψουν).


Μήπως δεν ισχύει το ίδιο και με το τρέξιμο ή το ποδήλατο ή τον αθλητισμό γενικότερα; Εμείς που αθλούμαστε συστηματικά είμαστε διαφορετικοί από τους άλλους, τους πολλούς, τους… «κακούς». Ψέμματα; Ας αφήσουμε, όμως, το τρέξιμο στην άκρη προς το παρόν,Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, όσοι ξεμείναμε στην Αθήνα το Δεκαπενταύγουστο καμωθήκαμε τους διαφορετικούς. Εμείς, οι «ψαγμένοι», δηλαδή, που μείναμε στην πόλη μέσα στο κατακαλόκαιρο γιατί έχει – λέει – άλλη χάρη. Αδειάζει, δηλαδή, και γίνεται ανθρώπινη. Αυτό ισχύει, αλλά μην τρελαθούμε κιόλας! Ποιος προτιμά πραγματικά την καυτή και άδεια Πανεπιστημίου από τα καταγάλανα νερά των Κουκουναριών της Σκιάθου ή τα αντίστοιχα διάφανα του Μύρτου της Κεφαλλονιάς; Σοβαρά τώρα, δεν είναι λίγο «παρηγοριά στον άρρωστο» όλο αυτό; Και να έχεις και τα social media γεμάτα από απέραντο γαλάζιο. Αυτά είναι κόλπα ζόρικα, που λέει και το τραγούδι.


Ας επιστρέψουμε, τώρα, στο τρέξιμο. Για τους δρομείς η άδεια καλοκαιρινή πόλη είναι μια μικρή παρηγοριά. Και αυτό είναι αδιαμφισβήτητο. Σίγουρα, υπάρχουν μέρη να τρέξεις σε όλα τα παραθεριστικά θέρετρα, αλλά αν για οποιονδήποτε λόγο ξεμείνεις στην Αθήνα την ώρα που λείπουν όλοι, μπορείς τουλάχιστον να απολαύσεις το πρωινό ή το απογευματινό σου τρέξιμο χωρίς το άγχος των καμικάζι της ασφάλτου. Χωρίς το φόβο που κυριαρχεί το χειμώνα στις τρεξιματικές εξορμήσεις σου στη γειτονιά.


Κάπως έτσι τα έφερε η μοίρα φέτος και σε μας, τον coach Δημητριάδη και την αφεντομουτσουνάρα μου: κάναμε εορταστικό δωδεκάρι ανήμερα το Δεκαπενταύγουστο στην άδεια παραλιακή. Πρώτη φορά διασταυρωθήκαμε με τόσους λίγους δρομείς στη διαδρομή μας. Τέσσερις χαιρετούρες όλες κι όλες σε μια διαδρομή που, κατά τη διάρκεια της κανονικής σαιζόν, «μαλλιάζει» η λαχανιασμένη γλώσσα σου να χαιρετάς κόσμο (γνωστό το συνήθειο της αλληλέγγυης χαιρετούρας μεταξύ αγνώστων δρομέων που διασταυρώνονται).Δεν χρυσώνω το χάπι ακριβώς. 


Επειδή, όμως, οι μαραθωνοδρόμοι μας ξεκινούν δειλά – δειλά τις προετοιμασίες τους για τον Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας, καταθέτω άλλη μια τρεξιματική αφήγηση προς κάθε ενδιαφερόμενο. Στο κάτω – κάτω της γραφής, πάντοτε κάνει καλό να διαπιστώνεις ότι υπάρχουν κι άλλοι…. τρελοί, ε…. διαφορετικοί εννοούσα, σαν κι εσένα.


Φίλτατοι συντρεχαλατζήδες, καλή επιστροφή από τις διακοπές και καλή μας τρεξιματική αντάμωση. Και αυτή η εβδομάδα αναμένεται φιλόξενη για τους δρομείς στην πόλη. Δεν επιστρέφουν όλοι ακόμα. Καλούς (και άδειους) δρόμους να έχουμε. Όσο προλαβαίνουμε.


Γιώργος Μυζάλης.

γράφτηκε από
portrait

George Myzalis

Marketing Manager από Athens

Ηλικιακή ομάδα: 40 - 44
Σύλλογος: www.myathlete.gr
Προπονητής: Nikos Dimitriadis (myathlete)

Το άθλημά μου
Ημιμαραθώνιος Στίβος 10 χλμ Μαραθώνιος

Περισσότερα blogs

Θέλεις να μάθεις περισσότερα για την κοινότητα των ASICS FrontRunner;