Vandaag vieren we Internationale Vrouwendag. Ik schrijf in deze blog over hoe ik het als vrouw ervaar om mijn gezin, werk en sport te combineren in de rush van het leven en met alle verwachtingen die we elke dag bewust of onbewust ervaren.

Hé jij daar,

Ik ben Inge, 30 jaar en in verwachting van mijn eerste kindje. Mijn gezin bestaat momenteel uit mezelf, mijn man Stan en onze hond Carlos. Mijn man en ik werken allebei voltijds en zijn ook beiden gezegend met die waanzinnig mooie liefde (obsessie ja :D) voor het hardlopen.

Zoals dat bij iedereen tegenwoordig gaat, is het ook bij ons regelmatig puzzelen over hoe we de week geregeld krijgen. “Wacht tot die kleine er is”, hoor ik je al denken. En ja, daar wacht ik op met alle liefde in mijn lijf.

Meestal krijgen we onze puzzel wel gelegd, maar toch merk ik een groot verschil tussen mijn man en mezelf wanneer het aankomt op die gouden mix om alles gecombineerd te krijgen, op dat moment waarop gekozen moet worden tussen de deur uitgaan om te gaan trainen of voor de job die misschien nog net een tikkeltje beter kan, het huishouden dat niet perfect is (alsof dat ooit kan) of eender welke verwachting waaraan ik op dat moment volgens mijzelf nog niet heb voldaan.

En weet je wat het gekke is? Zo hard ik mijn man stimuleer om te gaan lopen omdat elke vezel van mijn lijf weet dat hij daar beter van wordt (en bijgevolg ik ook), zo hard rem ik mezelf soms af. En mijn man is allesbehalve een egoïstisch wezen, ondanks hij vaak twee keer per dag traint. Ook hij stelt mij regelmatig de vraag “of ik het toch zeker niet erg vind als hij weer gaat lopen?”

Ik denk dat ik nooit harder met mijn ogen rol dan wanneer hij die belachelijke vraag stelt. “Ge moest al buiten zijn, gij”. Hoe zou ik het ooit erg kunnen vinden dat hij wil doen waar hij zo gelukkig van wordt? Wat kan er belangrijker zijn dan te kiezen voor je eigen geluk? Hij is net die geweldige man doordat hij zoveel energie en voldoening haalt uit zijn grootste passie.

En toch. Voor mezelf ben ik minder mild, minder toegeeflijk. Waarom ben ik voor mezelf niet zo lief? Waarom ben ik voor mezelf veel strenger?

Natuurlijk weet ik steengoed dat ik een pak gelukkiger word als ik ben gaan lopen, als ik kan bewegen. Met het verschil dat ik mijn man de deur uitstoemp voor zijn loopje, zelfs al staat de vaat in een berg tot tegen het plafond, terwijl bij mezelf het schuldgevoel veel vaker wint van mijn verstand. Zelfs al ga ik effectief de deur uit voor mijn loopje, dan nog blijf ik mezelf te hard bewust van de verwachtingen die ik mij stelde en waaraan ik (volgens mezelf) nog niet heb voldaan.

Waarom gun ik mij niet dezelfde voldoening als ik mijn man gun? Waarom hecht ik te veel belang aan het bizarre idee dat mij blijkbaar ooit is aangeleerd dat ik mezelf geen plezier of ontspanning mag gunnen zolang mijn ‘taakjes’ niet af zijn?

Ik kan na een mindere werkdag overtuigd zijn dat ik mijn training niet heb verdiend. Alsof ik enkel mag gaan lopen wanneer ik mijn werk goed heb gedaan, wanneer mijn huishouden perfect op punt staat, wanneer ik dat ene whatsappberichtje van die ene vriendin heb beantwoord, de brievenbus heb leeggemaakt, en binnenkort waarschijnlijk wanneer ik voor 100 procent zeker weet dat mijn zoontje mij echt niet nodig heeft.

Voor dat uurtje per dag, stel je voor.

Misschien voel jij je totaal niet aangesproken en zelfs een tikkeltje aangevallen, want hell no, dit is absoluut niet hoe jij dit ervaart. En dat kan héél goed zijn. Ik wil deze andere manier van denken voor mezelf tegenover mijn man zeker niet betrekken op alle vrouwen en mannen, want iedereen zit anders in mekaar, en maar goed ook.

Wel geloof ik oprecht dat wij tot op vandaag volgens andere verwachtingen worden grootgebracht. En ongetwijfeld is niet iedereen hier even gevoelig aan, maar van mezelf weet ik dat ik dat wel ben. Ik weet ook dat verschillende vrouwen die ik heel goed ken, dat ook zijn.

Ik wil ook niks overdramatiseren, want op heel veel dagen ga ik wel gewoon de deur uit zonder schuldgevoel, en maar goed ook. Maar het zijn net die andere dagen die mij achterlaten met een onterecht gevoel van falen. Dat gevoel van: wat ik ook kies, het is nooit hélemaal juist. Net daarom wil ik het uitspreken zonder mij hierover te moeten goedpraten, want dit is hoe ik het ervaar. Dit is hoe verschillende vrouwen rond mij het ervaren.

Gun jezelf de beste Keuze voor jezelf

Daarom heb ik voor mezelf beslist dat de vraag niet is of het mogelijk is om mijn gezin en werk te combineren met mijn trainingen, maar wel of ik mijn gezin en werk wíl combineren met mijn trainingen. Mij is altijd gezegd dat als je iets echt wil, héél veel mogelijk is, hoe moeilijk ook. Als je echt iets wil, kan je altijd een oplossing bedenken, zolang je maar weet wat je echt wil en wat je bereid bent daarvoor op te geven, los te laten, hoe diep het ook in ons systeem zit vastgeworteld.

Een dag telt 24 uur, daar is absoluut niks aan te doen en dat geldt voor iedereen. En binnen die 24 uur heb je constant keuzes.

Maak ik het bed op of ga ik lopen? Kuis ik de douche uit of ga ik lopen? Maak ik soep voor volgende week of ga ik lopen? Spreek ik eindelijk af met die ene vriendin die ik al veel te lang niet zag of ga ik lopen? Doe ik wat ik van mezelf verwacht wat ik moet doen of doe ik wat ik op dat moment echt wil doen? Of nog erger, maar helaas pijnlijk realistisch: doe ik wat anderen volgens mij van mij verwachten dat ik nu doe of doe ik wat ik op dat moment echt wil doen?

Ik zeg niet dat alle mannen onverantwoorde wezens zijn, en mijn man is ongetwijfeld het beste voorbeeld van het tegendeel, maar wel ben ik vrij zeker dat een man zich zelden zoveel vragen stelt. En als hij het zich al afvraagt, zijn wij vrouwen waarschijnlijk de eersten die zeggen dat hij niet belachelijk moet doen. Waarom zou iemand geen uurtje kunnen gaan lopen gewoon omdat de was nog niet is opgevouwen of die ene vriend wacht op een antwoord? Compleet belachelijk.

Blijkbaar is dat een last waarmee wij enkel onszelf opzadelen. Maar ik weet zeker dat als we ons hiervan bewust worden, onszelf de juiste vragen stellen en onszelf de juiste dingen gunnen waarvan we weten dat ze ook voor ons beter zijn, helend zijn, ons gelukkiger maken, dat we dan net zo goed in staat zijn om alles te combineren. En ja, zelfs zonder ons tijdens dat loopje schuldig te voelen over de keuze die we hebben gemaakt. Om niet te kiezen voor wat we denken te moeten doen, maar eindelijk te kiezen voor wat we willen doen, voor wat ons allemaal beter maakt: we kiezen voor onszelf.

En met alle herwonnen energie waarmee we thuiskomen na ons loopje, en met alle helderheid waarmee we ons hoofd hebben verlicht, zijn we de beste versie van onszelf voor onszelf. En daarom is het eigenlijk super simpel: weet wat je wil, maak de juiste keuzes om dat te krijgen en gun jezelf die tijd voor jezelf, die tijd waarin je met elke gelopen meter zoveel gelukkiger wordt.

Dikke zweetknuffels en veel XOXO’tjes,

INGE

XX

#ThisIsForMe

Heb jij je al geregistreerd voor de #ThisIsForMe Run? We weten dat vrouwen tegenwoordig in het dagelijks leven geconfronteerd worden met veel stress en druk. We weten ook dat bewegen goed is om stress te verminderen en goed is voor een positieve mindset. Daarom willen we vrouwen aanmoedigen om samen één doel na te streven en elkaar aan te moedigen over de hele wereld. Waar je ook bent, er is een zonsopkomst, een symbool van hoop.

Doe mee met de #ThisIsForMe Run om beweging voor vrouwen te vieren en een boodschap van hoop en positiviteit te verspreiden over de hele wereld. Deel de positieve impact van hardlopen op jouw mindset door #ThisIsForMe en #SunriseMind te gebruiken op jouw social media en vergeet zeker @asicsfrontrunner niet te taggen.

geschreven door
portrait

Inge Ringoot

Leerkracht Nederlands/Frans in het secundair van Londerzeel

Leeftijdscategorie: 31
Club: De Asics Frontrunners
Coach: Mijn hubby Stan De Vleminck

Mijn disciplines
Functionele Training Halve Marathon 10k

Meer blogs