Misschien heb je wel eens een marathon gelopen. Misschien ook niet. Maar mocht je nou een beetje fan zijn van hardlopen, dan is het natuurlijk wel heel gaaf om eens een keer die 42,195 km aan te tikken. En ik weet bijna zeker dat als je dat gedaan bent, je verslaafd bent. Want ik riep heel hard dat ik één keer in mijn leven een marathon wilde lopen, maar inmiddels heb ik er drie op mijn naam staan. Zo gaat dat dus als je het marathonvirus te pakken hebt ;-)

Het lopen van een marathon is niet zomaar even een klusje dat je klaart, tenminste, voor mij niet ;-) Je moet er hard, maar ook vooral veel voor trainen. Het hardlopen wordt een leefstijl en niet een vrijblijvend iets wat je doet als je er zin in hebt. Heb ik altijd zin in die lange duurloop? Nee, heus niet. Maar de weg ernaar toe is toch ook wel heel erg gaaf. Je merkt dat je lichaam steeds meer aan kan. Je wordt sterker en zeker als je traint voor je eerste marathon verleg je steeds je grenzen als je langere afstanden gaat lopen.

Na maanden van toegewijd trainen kom je in de taperperiode terecht. De marathon staat bijna te beginnen, je hebt gedaan wat je kon en de wedstrijdkriebels stapelen zich op. Je pakt je rust om uiteindelijk op de dag zelf te mogen gaan knallen. Op het moment dat je aankomt in het startgebied, weet je dat je iets bijzonders gaat doen. Er hangt een bepaalde vibe, die je alleen bij marathons tegenkomt. En dan klinkt het startschot.

De eerste kilometers gaan in een roes voorbij. Bij de start is het druk met supporters die je nog een laatste succeswens toeschreeuwen. Je weet dat je de komende uren non stop aan het rennen bent. Ga ik dat volhouden? Kom ik de man met de hamer tegen? Deze gedachten komen op, maar laat je ook weer gaan, want je geniet van het feit dat je gewoon daadwerkelijk in staat bent om een marathon te lopen.

Onderweg kom je van alles tegen. Bandjes, fanfares, spandoeken met misschien wel jouw naam. En al die mensen geven je een boost, zodat je net met wat meer vleugels over het parcours gaat. Je doet het gewoon! Je hebt er al de helft opzitten!

Na het 32 km punt wordt het zwaarder. Je weet dat je nu aan kilometers gaat beginnen die je niet zozeer hebt getraind. Want je langste duurloop was misschien 30, 32 of 35 km! Maar je bent al zo ver gekomen, dan lukt dat laatste stukje ook nog wel. Even verval je in wat negatieve gedachten. Dat het ver is. Dat je moe bent, niet meer kunt en het liefste wil wandelen. Maar gelukkig ben je nog realistisch genoeg om je te beseffen dat die gedachten je niet verder zullen helpen. Dus hup, de knop gaat om en je zet door.

En dan passeer je de 39 km. Je weet dat je het gaat halen. Nog maar drie kilometer! Hoe dichter je de eindstreep nadert, hoe drukker het wordt langs de kant. De finishboog komt in zicht, je weet er nog een laatste eindsprint uit te gooien. En dan passeer je de lijn. Je bent binnen, je hebt het gehaald! Wat een gevoel geeft dat! Niet te beschrijven, dat moet je een keer ervaren. Dus, ben je overtuigd? Sta jij binnenkort aan de start van een marathon?

geschreven door
portrait

Irene Korstjens

Werkzaam in het basisonderwijs van Castricum



Mijn disciplines
Trail run 10k Halve Marathon Marathon

Meer blogs