En dan ineens ziet je leven er compleet anders uit. Hoe begin je na de zwangerschap en bevalling opnieuw met hardlopen?

Hé jij daar!

Je hoort wel eens zeggen dat een baby krijgen wat doet met een mens. Wel, ik kan dat alleen maar bevestigen. Het lijkt wel alsof mijn hele leven overhoop is gegooid. Alsof niks nog hetzelfde is en ik ben ontwaakt op een nieuwe planeet in een lichaam dat de grootste transformatie ooit heeft ondergaan. Daarom niet slecht, maar vooral anders, zo anders!

Het enige wat eigenlijk écht zeker is, is dat alles wat ik vooraf zei of dacht, niet klopt. :-) Ik zou sowieso zo lang mogelijk tijdens mijn zwangerschap blijven lopen. En toen deed alles pijn. Mislukt! Ik zou ook zo snel mogelijk na mijn bevalling herbeginnen met sporten. Alweer mislukt!

Ik kon mij op voorhand totaal niet inbeelden wat de zwangerschap en bevalling met mijn lichaam zouden doen. Tussen willen en kunnen zit ineens een gigantisch gat, en dat heeft zoveel oorzaken. Sommige heb je zelf in de hand, andere totaal niet.

Supertip!

Maar hoe doe je dat dan, herbeginnen? Mijn key tip om het sporten opnieuw op te pikken eens de baby er is, is vooral geduldig zijn! Met jezelf. Met je lichaam. Met alle veranderingen die momenteel in je leven aan het gebeuren zijn. Besef dat alles wat je vooraf dacht of hoopte in de realiteit plots anders kan zijn. En dat is niet erg. Het is niet omdat je vooraf bepaalde voornemens of afspraken maakte met jezelf, dat je deze moet nakomen. Mildheid zal je redden! Dat heb ik intussen steenhard ondervonden en zou ik aan elke nieuwe mama meegeven.

Lichamelijk voel ik mij 5 maanden na de geboorte eindelijk weer oké om erin te vliegen. En toch. Hoewel ik het in mijn buik ontzettend hard voel kriebelen om terug meer te lopen, heb ik er nog maar enkele loopjes opzitten. Hoe komt dat toch? 

Lastiger dan ik dacht

Hoe komt het toch dat ik binnenin de motivatie voel, maar toch de deur niet uitgeraak om de daad bij het woord te voegen? Hoe komt het toch dat ik zoveel nood voel om terug meer te gaan lopen en dan toch blijf ‘treuzelen’ aan de voordeur?

Een sluitend antwoord kan ik hierop niet geven. Ik denk eerder dat het een combinatie is van wat zaken bij mekaar.

Enerzijds is het uiteraard weer een pak lastiger om te lopen. De evidentie is er totaal af. Even snel een easy 5 kilometertjes gaan lopen, zit er niet in. Het doet opnieuw pijn, net zoals na een blessure, maar dan een héle lange blessure. Mijn conditie is een ramp! Nochtans vind ik afzien echt de max… tijdens een goeie training. Maar wanneer je het gevoel hebt dat je longen uit je lijf springen na 3 kilometer, neig ik eerder richting frustratie. Tja, we zijn ook maar mensen zeker. ;-)

Bovendien is het plannen een pak lastiger geworden. Ik kan niet zomaar vertrekken hoe het mij uitkomt. Ik moet zorgen dat er opvang is en dat moeten plannen lijkt mij precies toch wat af te remmen. Waarom zoveel “gedoe” om dan uiteindelijk ocharme maar een paar kilometertjes te lopen? Zeker omdat er voor andere dingen zoals het werk ook al opvang moet worden geregeld...

Gelukkig is het nooit een verloren zaak! Zo ben ik vroeger regelmatig gestopt en herbegonnen met lopen en uiteindelijk lukt het altijd. Dat is een mooie gedachte. Ik weet steengoed dat ik nu gewoon even moet doorzetten om er dan uiteindelijk de vruchten van te plukken. En ik geloof er ook steenhard in dat het mij zal lukken.

Daarom deel ik hier nog wat kleine, eenvoudige dingen die je motivatie misschien ook weer wat kan prikkelen. Bij mij werken ze alvast:

Ongetwijfeld zijn er nog massa’s meer tips, maar voorlopig hou ik het bij deze. Laat mij zeker weten of het jou lukt om te herbeginnen. Ik hoop en duim dat ik binnen enkele maanden opnieuw een conditie heb gevonden waar ik mij goed bij voel.

Dikke zweetknuffels en veel XOXO’tjes,

Inge

geschreven door
portrait

Inge Ringoot

Leerkracht Nederlands/Frans in het secundair van Londerzeel

Leeftijdscategorie: 31
Club: De Asics Frontrunners
Coach: Mijn hubby Stan De Vleminck

Mijn disciplines
Functionele Training Halve Marathon 10k

Meer blogs