
Hardlopen kwam bij mij niet vanzelf. In een moeilijke periode waarin ik dagelijks dronk, niet bewoog en depressief was, besloot ik dat er iets moest veranderen. Na een gesprek met mijn huisarts kocht ik mijn eerste hardloopschoenen, maar ik ontdekte al snel dat hardlopen niet mijn grootste talent was. Toch zette ik door. In een impuls schreef ik me in voor de marathon van Rotterdam, maar door COVID werd deze afgelast.
Mijn eerste echte evenement werd daardoor een ultramarathon in IJsland. Dit avontuur veranderde alles. Ik raakte gefascineerd door ultralopen en dook steeds dieper in deze wereld. Nu, zes jaar later, heb ik meer dan tien ultramarathons gelopen, waaronder de UTMB. Waar ik eerst mezelf wilde bewijzen, wil ik nu anderen inspireren. Mijn doel is om mensen te laten zien dat je vanuit elke situatie een nieuw begin kunt maken en dat je samen sterker staat, fysiek én mentaal.