
Het is zaterdagochtend, de dag voor de marathon van Rotterdam, en voor mij persoonlijk altijd het moment waar de zenuwen en de spanning tot het kookpunt begint te stijgen. Niet zozeer omdat ik nerveus ben, maar juist het tegendeel, want ik ben klaar om te vlammen en kan eigenlijk niet wachten om te beginnen! Het startmoment, de beleving langs de kant, de aanmoedigingen vanuit het publiek, waarvan veel vrienden en familie, en uiteraard het moment om na alle voorbereidingen het beste uit mezelf te halen.
Ter voorbereiding op de grote dag hadden wij met alle Frontrunners afgesproken op de Expo bij de ASICS-zone om samen onze startnummers op te halen en om even met elkaar bij te praten. Het moment van kennismaken met nieuwe teamleden en internationale FrontRunners was geweldig. Het voelde als één grote familie. Er werd veel gelachen en we bespraken met elkaar ieders plannen voor de volgende dag. Sommigen liepen de 10 km en anderen de marathon. De doelen werden enthousiast met elkaar gedeeld.
Daarna stond er een shake-out run op het programma met ons team en andere internationale FrontRunners. Ik doe zelf bij elke grote wedstrijd een dag van tevoren een pre match running session. Het geeft mij een goed gevoel door nog even je hoofd leeg te maken en je benen een klein beetje warm te draaien voor de wedstrijd van morgen.
Tijdens de shake-out run liepen we langs de mooie hotspots in Rotterdam en maakten we foto’s en video’s. Eenmaal terug kon je met de groep lunchen, maar ik en een aantal andere FrontRunners waren uitgenodigd door Rotterdam Marathon om te komen dineren. Normaal is dat vaak een pasta-avond, maar vanwege het 45-jarig jubileum van de Rotterdam Marathon was het dit keer een luxe powerfood diner om alle marathonlopers klaar te maken voor de grote dag. Het thema was chic en daarnaast konden we de Superblast 3 bewonderen. Wauw, wat een schoen! Alles was prachtig neergezet. Tijdens elke gang was er een spreker die vertelde over hardlopen. Heel mooi, inspirerend en leerzaam. Ik vond dit echt een bijzondere ervaring.
Eindelijk was daar de dag: 12 april, de Rotterdam Marathon. De dag waar ik niet alleen naartoe leefde, maar samen met alle andere marathonlopers. Rotterdam is voor mij zonder twijfel de mooiste marathon van Nederland. En dat niet alleen door het parcours, maar vooral ook door het publiek. Je naam wordt langs het hele parcours geroepen en je wordt constant aangemoedigd. Je wordt letterlijk gedragen richting de finish. Het is echt een hele beleving.
Rotterdam is voor mij een thuiswedstrijd. De nacht voor de marathon slaap ik altijd lastig door de spanning. Ook al weet je dat je er maanden voor hebt getraind en dat je het kunt, die spanning blijft. Want hoe goed de trainingen ook gaan: een marathon krijg je nooit cadeau. Pas vanaf de start weet je hoe de dag gaat verlopen. Na een redelijk goede nachtrust voelde het goed. Ik was er klaar voor.
Na ongeveer vijftien minuten in de trein kwam ik aan op Rotterdam Centraal, waar de trein al vol zat met lopers. Niet alleen marathonlopers, maar ook deelnemers aan de 10 km. Nadat alles geregeld was en ik het team succes had gewenst, ging ik met volle focus richting het startvak. Daar werd You’ll Never Walk Alone gezongen door iedereen die klaarstond om te starten. Al die gespannen gezichten om je heen geven toch een bijzonder gevoel.


En toen was het moment daar: de start. Wat ik altijd doe, is een soort schreeuw geven om alle spanning uit mijn lijf te gooien. We liepen direct omhoog over de Erasmusbrug, die helemaal vol stond met toeschouwers. Ik remde mezelf bewust iets af, omdat ik niet te veel mee wilde gaan in het snelle begin en mijn krachten wilde sparen. Mijn PR stond op 3:59:25 en ik had maar één doel: dat verbreken. Gezien mijn verbeterde tijden dit jaar op de 5 km, 10 km en halve marathon wist ik dat er meer in zat. Toch had ik twijfels: welk tempo zou slim zijn, en wat kon ik 42 kilometer lang volhouden?
Eenmaal over de Erasmusbrug ging ik op zoek naar een tempo dat goed voelde. Ik koos voor 5:20/km en leefde van moment naar moment, vooral naar de plekken waar ik wist dat vrienden en familie zouden staan. Dat maakte het makkelijker en gaf energie. Het parcours was dit jaar iets aangepast, waardoor je langs De Kuip liep. Als Rotterdammer vond ik dat natuurlijk prachtig. De benen voelden goed en ik liep ontspannen.
Bij kilometer 30 weet je: nu begint de echte strijd. Dan merk je of je de marathon goed hebt ingedeeld of misschien toch te hard bent gestart. Je weet dat je Kralingse Bos in gaat en daar staat vaak de man met de hamer. Mijn snelheid zakte iets rond kilometer 36, maar ik wist: dit ga ik niet meer weggeven. Nog zes kilometer. Dat moet lukken. Dankzij het publiek blijf je doorgaan. Overal hoor je aanmoedigingen en voel je de energie.
Eenmaal terug in het centrum van Rotterdam werd het publiek alleen maar luider. Je hoort je eigen muziek niet eens meer. Het geschreeuw en de support duwen je letterlijk richting de finish. Ik leefde naar de ASICS Cheerzone toe, wetend dat daar mijn team zou staan. De emoties gierden door mijn lijf.
Vijftig meter voor de finish was daar de Cheerzone. Ik keek op mijn klok en zag de tijd wegtikken. Ik wist dat het een PR zou worden, maar ik zag ook 3 uur en 49 minuten staan. Ik dacht maar aan één ding: ik wil geen 3:50 op de klok. Ik was helemaal op, maar door mijn team kon ik nóg één keer aanzetten.
Ik finishte in 3:49:55. Het is gelukt. Een nieuw PR en bijna 10 minuten sneller dan mijn vorige marathon. Ongelooflijk. De emoties gingen alle kanten op.
Even bijkomen… en daarna door naar de ASICS Cheerzone. Daar was het geweldig om ieders ervaringen te horen, verhalen te delen en iedereen die nog voorbij kwam te supporten. Nog dat laatste zetje geven richting de finish. Het was echt een top plek.
De dag erna had ik geen stem meer over, maar wat heb ik genoten van alles en van het hele weekend.

