• Over ons
  • Word lid
  • Team
  • Nieuws
  • Evenementen

Volg Ons Op

  • Facebook
  • Twitter
  • Instagram
  • Youtube
  • LinkedIn

Meld Je Aan Voor Onze Nieuwsbrief

Hoor als eerste over nieuwe producten, exclusieve evenementen en onlineaanbiedingen.

Hoe is je ervaring?

Klantenservice

  • Contact
  • Retour
  • Verzendingen
  • Betalingen
  • Productclaims
  • Veelgestelde vragen
  • Bestelstatus
  • Winkel vinden

Over ASICS

  • Ons verhaal
  • Verantwoord ondernemen
  • Pers
  • Investeerders
  • Vacatures
  • Impact Sound Mind, Sound Body

Maten

  • Gids schoenmaten
  • Gids schoenbreedte
  • Gids kledingmaten
  • Jezelf opmeten
  • Pronatie gids

OneASICS™-lidmaatschap

  • Maak een gratis account
  • Inloggen
  • Over OneASICS™
  • OneASICS™ FAQ
  • OneASICS™ Algemene voorwaarden
Privacybeleid Cookiebeleid Cookievoorkeuren beheren Algemene Voorwaarden Disclaimer
© 2024 ASICS Europe
finish
29-9-2025

DemagievandeTracesdesDucsdeSavoie(TDS)

Er zijn avonturen die je niet alleen met je benen loopt, maar met je hart. De TDS — Traces des Ducs de Savoie — is zo’n avontuur. Een ultratrail die je meeneemt door de ruige schoonheid van de Alpen, langs steile bergpassen, diepe dalen en stille momenten waarin je jezelf tegenkomt.

Wat begon als een sportieve uitdaging, groeide uit tot een innerlijke reis. Een tocht waarin elke stap een verhaal vertelt, elke klim een les brengt, en elke zonsopgang hoop schenkt. In deze blog neem ik je mee in mijn ervaring van de TDS: van de eerste zenuwen aan de startlijn tot de laatste meters richting Chamonix, gedragen door vriendschap, wilskracht en de magie van het moment.

Eén berg, duizenden verhalen — welkom in het hart van de ultratrail

Elke laatste week van augustus verandert het iconische bergdorp Chamonix in Frankrijk in het kloppend hart van de internationale trailrunning community. Trailrunners en bergliefhebbers van over de hele wereld verzamelen zich hier, gedreven door hun gedeelde passie voor avontuur en de bergen.

Gedurende deze week staat Chamonix volledig in het teken van trailwedstrijden, met als absolute hoogtepunt de legendarische UTMB: een tocht van 171km en 10.000 hoogtemeters, die Frankrijk, Italië en Zwitserland doorkruist — met start en finish in Chamonix. In de dagen voorafgaand aan deze hoofdwedstrijd vinden diverse andere uitdagende races plaats, waaronder de TDS (Traces des Ducs de Savoie). Deze route van 147km en 9.300 hoogtemeters begint in Courmayeur (Italië) en eindigt in Chamonix.


Van CCC naar TDS: een nieuwe uitdaging roept

Om te kunnen deelnemen aan de wedstrijd UTMB en haar kleinere zusjes CCC en OCC, moet je meedoen aan een loting waarvoor je zogeheten ‘stones’ inzet, die je verdiend hebt via officiële UTMB-races. Omdat ik vorig jaar al mijn stones gebruikte voor de CCC (101 km, 5.900 hm) en werd ingeloot, had ik er geen meer over om mee te dingen naar een plek in de UTMB.

De enige race waarvoor ik geen stones nodig had, was de TDS, een uitdagende en technische race van 153km en 9.300 hoogtemeters. Toen twee loopvrienden me vorig jaar vol passie vertelden over hun TDS-avontuur, werd ik meteen warm gemaakt. Hun verhalen over de intensiteit, de schoonheid en de kracht van de ervaring bleven nazinderen. Ik wist: dit wil ik ook voelen, meemaken, doorleven. De herinneringen aan de unieke sfeer, de betoverende uitzichten en de verbondenheid met de ASICSFrontRunner Community vorig jaar lieten me niet los. Dat gevoel, die magie… die wilde ik absoluut opnieuw voelen. Sommige ervaringen zijn te krachtig om slechts één keer te beleven. Zonder twijfelen, schreef ik me dan ook in – geen loting, geen wachten, gewoon gaan.

Meer nieuws

groep
21-12-2025

ASICS FrontRunner worden?

WiljemeerwetenoverdeASICSFrontRunner-community?

OS
high 5

Een rugzak vol moed

Ondanks blessureleed en gezondheidsproblemen in de afgelopen maanden, stond ik op 25 augustus aan de start, vastberaden om het avontuur aan te gaan. De bergtrainingen en wedstrijden in juni en juli hadden me voorbereid op wat komen ging: lange beklimmingen, technische afdalingen en mentale weerbaarheid. Met een laatste, stevige knuffel van Simen en Araia en hun warme succeswensen, stapte ik richting het laatste startvak, een wave die gelijkstond aan opstoppingen en vertragingen. Maar dat deed er niet toe. Ik stond daar niet alleen met mijn rugzak en startnummer, maar met maanden aan voorbereiding, twijfels, herstel en hoop. Want soms is het niet de perfecte start die telt, maar de moed om te beginnen.


Een trage start, een vurige missie

De klok tikte richting 23:50. In wave 3 stond ik klaar, omringd door stilte, spanning en honderden hoofdlampen. Mijn benen stonden op springen, mijn hart klopte in mijn keel. Maar ik wist: achteraan starten zou zijn tol eisen. En dat deed het. Al bij de eerste klim liep ik vast in een lange, kronkelende file van lopers. Het smalle pad liet geen ruimte om in te halen. De klim verliep tergend traag, veel trager dan ik had gehoopt. Ik voelde de frustratie opborrelen — dit was niet hoe ik het me had voorgesteld.

Na een klim van 1250m bereikte ik de tweede hulppost Lac Combal. Daar, tussen het licht en het geroezemoes, klikte er iets. Vanaf dat moment werd het mijn missie terrein goedmaken, mensen inhalen, mijn ritme vinden. Mijn energie zat goed, mijn benen voelden sterk, en ik was klaar om de nacht in te gaan, klaar om de tweede grote klim naar Col Chavannes te trotseren. Deze verliep vlot, maar nog steeds had ik moeite om voorbij de tragere klimmers te geraken. Toch bleef ik gefocust en vond ik uiteindelijk mijn ritme. Met hernieuwde energie en een flinke dosis wilskracht zette ik koers naar het eerste grote verzorgingspunt, waar mijn vrienden Araia en Mieke me stonden op te wachten.

berg 1
Hilde en Simen

Opgeladen voor het onbekende

Na 51km, 2500 hoogtemeters, één nacht en 9u20 racen, kwam ik 40min voor op schema aan bij de eerste hulppost. Tijd die ik goed kon gebruiken om alle routine taken rustig één voor één af te vinken. Mijn eerste prioriteit was zorgen voor mijn gezondheid. Ik nam mijn medicatie en controleerde mijn bloeddruk — zelfs midden in een ultratrail blijven die basics belangrijk. Mijn lichaam snakte naar voedzaam eten, en die kreeg het: twee heerlijke sandwiches met kip gevolgd door mijn vertrouwde chocolade recovery-shake. Een combinatie die me opnieuw kracht gaf voor wat nog zou komen. Om de opkomende blaren de baas te blijven, tapete ik mijn voeten in met kineseotape. Met frisse kleren, droge sokken, nieuwe schoenen en een bijgevulde rugzak aan voeding en drank, was ik klaar voor het volgend deel van het avontuur. En ja, ook een snelle pitstop mocht niet ontbreken — zelfs dat hoort erbij in een race als deze. Na een verplichte materiaalcontrole door de organisatie kreeg ik groen licht. Klaar om weer te vertrekken. Maar het mooiste moment kwam vlak voor vertrek: een warme glimlach en wat motiverende woorden van mijn vrienden. Hun aanwezigheid gaf me kracht, precies op het moment dat ik het nodig had. Ik vertrok met een positieve mindset, opgeladen en vastberaden. Wat er nog zou komen wist ik niet, maar één ding stond vast: ik was er klaar voor.


De brandende klim naar inzicht

Na de eerste grote hulppost voelde ik me sterk. Maar wat daarna kwam, was een ware beproeving. De klim die volgde was meedogenloos: open terrein, geen schaduw, en een zon die genadeloos brandde. Elke stap werd een gevecht tegen de hitte. En ik was niet de enige. Overal zag ik lopers worstelen, urenlang op zoek naar een schaduwplek om even op adem te komen. De natuur liet zich van haar rauwste kant zien — en wij konden niets anders dan respectvol buigen voor haar overweldigende kracht. Het was een moment van nederigheid. Een moment waarop ik besefte dat luisteren naar mijn lichaam geen teken van zwakte is, maar van wijsheid. Ik vertraagde mijn tempo, nam rust wanneer nodig, en hield mijn hoofd hoog, ook al voelde het zwaar. Stap voor stap, met vermoeide benen en een vastberaden hart, bereikte ik uiteindelijk Forte de la Platte, waar een extra drinkpost was voorzien. Hier vond ik een moment van herstel: water, een tentje, en een korte pauze. Mijn benen waren op. En ja, de moed zakte even in mijn schoenen. Maar precies daar, in het ongemak, vond ik mijn reden. Ik kwam naar hier om mijn grenzen te verleggen. Om te voelen wat écht zwaar is. Om aan mezelf te tonen waar ik toe in staat ben. Om te groeien en mijn eigen kracht te eren. Na talloze uren vertoeven in volle zon, voelde het bereiken van Passeur Prolognan op 2600m hoogte als een overwinning. Maar de afdaling was minstens even uitdagend: steile, technische paden, vol zigzaggende singletracks waar één misstap wel heel slecht zou kunnen aflopen. Traag en beheerst, lukte het me om terug beneden te geraken. Toen de zon begon te zakken, genoot ik van de majestueuze vergezichten rond Roselend, Gittaz en Col du Pré. Sneeuwtoppen en turquoise meren vormden een perfecte symfonie van schoonheid en rust. In die serene stilte viel alles op zijn plaats. Dit is mijn pad. Dit is mijn waarom.

station
nacht

De kracht van bewust vertragen

Op weg naar Beaufort vocht ik niet alleen tegen de verschroeiende zon, maar ook tegen mijn eigen demonen. De hitte, de negatieve gedachten, het slaaptekort en de voedingsproblemen, hadden er serieus op ingehakt. Na 94km, 5500m klimmen en 6000m dalen, bereikte ik ’s avonds de tweede grote hulppost. Daar stonden Araia en Mieke me op te wachten, mijn lichtpuntjes na een zware, lange etappe.

De voorsprong die ik had na Bourg St-Maurice was volledig verdwenen. Dat bracht me echter niet van mijn stuk. Ik wist dat het zwaar ging worden, en dat onvoorziene omstandigheden zelfs de beste voorbereiding kunnen ondermijnen. Ik was hier mentaal op voorbereid en ik koos verstand en kalmte boven haast. Ik vertraagde, nam mijn tijd en berustte in het feit dat ik net iets langer onderweg zou zijn. Ik verloor liever wat tijd dan mijn hoofd en lichaam onder druk te zetten, fouten te maken of erger nog… het risico te lopen de wedstrijd niet te kunnen finishen.


Van duisternis naar hoop

Na mijn vaste checkpointroutine trok ik opnieuw de duisternis in. Gesprekken met andere lopers verlichtten de vermoeidheid en braken de eenzaamheid. Maar de regen bleef vallen, en het rotsachtige terrein werd verraderlijk. Ik nam geen risico’s. Langzaam schuifelde ik verder richting Hauteluce en Le Signal. Daar warmde ik op, dronk koffie en probeerde mijn maagproblemen onder controle te krijgen. Ik wist dat zulke dipjes erbij hoorden. En vaak zijn het juist de kleine dingen — die onverwachte geluksmomentjes — die het tij kunnen keren en je weer op het juiste spoor brengen. Zoals de zonsopkomst. Want met de eerste lichtstralen ontwaakte niet alleen de dag, maar ook iets anders: hoop.

berg 1
berg 2

Onder de Bel van Herkenning

De weg naar Contamines verliep vlot, zonder noemenswaardige hindernissen; een welkome adempauze na de eerdere beproevingen. Ik kwam weer tot leven en vond mijn energie terug. Mijn wilskracht bleek sterker te zijn dan de vermoeidheid. Na de derde grote hulppost in Contamines begon de laatste etappe richting de finish. Met nog enkele lieve woorden van Araia en Jelena en de grote glimlach van ‘klein patatje’, zette ik in sneltreinvaart koers richting Les Houches. Met nog drie stevige beklimmingen, begon ik verloren tijd in te halen. Col de Tricot, de tweede van de drie beklimmingen, bleek echter een beest, dat net iets trager verliep, maar nog steeds doenbaar aanvoelde.

Na de derde beklimming restte enkel nog een afdaling en relatief vlakke stukken. Moe, gedesoriënteerd en lichtjes hallucinerend liep ik richting mijn positieve vibe-team, dat me onderaan in Les Houches bij de hulppost opwachtte. De bel die Mieke van de chalet had meegebracht, klonk me al van ver tegemoet. Het geluid leidde me recht naar hun warme welkom.

friends
berg 2

Gedragen door steun, gedreven door wilskracht

De laatste loodjes wegen het zwaarst, zo zegt men toch? Maar dat was bij deze eindsprint niet te merken. Na Les Houches was het nog 8km tot de finish. Ik wisselde het wandelen en het lopen – als je dat nog hardlopen kan noemen – af want ik wilde graag finishen onder de 41u; het doel dat ik voor ogen had. Met nog 4km te gaan, verschenen uit het niets een aantal ASICSFrontRunner teamies. Ik vraag me luidop af of ik niet weer aan het hallucineren ben, maar dan komt Bané naar me toe gelopen. Ik kan het bijna niet geloven. Staan ze mij nu daar echt op mij te wachten? Met hun aanstekelijke energie en warme aanwezigheid tilden ze me op, begeleidden me tot aan de finish, en gaven me vleugels die ik niet wist dat ik nog had. Ze zorgden er mede voor dat ik sterk kon finishen én op die manier mijn doel kon halen.


Uit het diepst van mijn hart…

Dankzij de ongelooflijke mensen om me heen voel ik me telkens opnieuw gedragen, gemotiveerd en geïnspireerd om verder te gaan. Om te groeien, te dromen, en elk klein en groot moment bewust te vieren. Jullie hebben van dit avontuur iets magisch gemaakt. Op het moment dat mijn benen wilden opgeven, vulden jullie de leegte met energie, warmte en pure kracht. Het werd een finish die ik nooit zal vergeten — intens, emotioneel, en mooier dan ik ooit had durven dromen.


Jullie aanwezigheid, jullie steun, jullie liefde – voor altijd gegrift in mijn hart. ����❤️

finish 1
finish 2
finish
17-8-2025

Ironman Frankfurt – Mijn droom, mijn strijd, mijn finish!

Jo
4-8-2025

Fenomeen en ASICS FrontRunner Jo Schoonbroodt te gast bij omroep MAX

startnummer
10-7-2025

Van hardloper naar triatleet: Mijn weg naar de Ironman

vlag
27-6-2025

ASICS Austrian Women's Run 2025 – Een weekend vol energie, verbinding en onvergetelijke momenten

group
21-4-2025

Team Weekend ASICS FrontRunner Vaals