Μιχαέλα Αμπατζίογλου Ομάδα Greece

Σχετικά με εμένα

Με λένε Μιχαέλα (αν και οι φίλοι μου επιμένουν να με φωνάζουν Michelle).
Είμαι 25 ετών και η ζωή μου, αυτή την περίοδο, "χωράει" σε μια χειραποσκευή και σε ένα ζευγάρι παπούτσια για τρέξιμο. Μετακινούμαι μεταξύ Ρώμης και Αθήνας, συνδυάζοντας την προπόνηση με ένα μεταπτυχιακό στο Project Management, μαθαίνοντας στην πράξη τι σημαίνει να ζεις ως φοιτήτρια–αθλήτρια.

Το τρέξιμο είναι το φως μου. ✨
Η ανάσα μου.
Ο τρόπος με τον οποίο κινούμαι μέσα στον κόσμο. 🌎

Από μικρή ηλικία, η κίνηση ήταν το καταφύγιό μου — ο τρόπος με τον οποίο το μυαλό μου έβρισκε γαλήνη. Ονειρευόμουν να γίνω αθλήτρια, να κλαίω στους τερματισμούς, να νιώθω την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά από αδρεναλίνη και ζωή. Στα 21 μου άκουσα εκείνη τη χαμηλή, εσωτερική φωνή που μου έλεγε πως δεν ήταν αργά. Δεν φανταζόμουν ποτέ πόσα θα μπορούσα να πετύχω· απλώς εμπιστεύτηκα το συναίσθημα και συνέχισα να τρέχω, καθοδηγούμενη από αυτό που είχε ανάγκη η ψυχή μου.

Αυτή η διαδρομή με οδήγησε στον πρώτο μου Μαραθώνιο, στην Αθήνα το 2025, όπου τερμάτισα 4η, σπάζοντας το φράγμα των τριών ωρών με χρόνο 2:57:43. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως το τρέξιμο δεν μου προσφέρει μόνο συναίσθημα — μου δίνει διαύγεια, επιτυχία και την αδρεναλίνη που πάντα περίμενα.

Λατρεύω να τρέχω και να αποτυπώνω στιγμές με την κάμερα, κινούμενη μέσα στον κόσμο, σαν να βλέπω τη ζωή μέσα από τα δικά μου μάτια, σχίζοντας τον αέρα. Θέλω να γελάω και να κάνω και τους άλλους να χαμογελούν — γιατί η χαρά είναι το πιο δυνατό μας όπλο απέναντι στη ζωή και στις ανηφόρες της.

Γιατί ποτέ δεν είναι αργά να φέρουμε στο φως τα όνειρα του νεότερου εαυτού μας.

Υ.Γ. Αν με δείτε ποτέ σε κάποιον αγώνα, δεν θα δυσκολευτείτε να με αναγνωρίσετε — θα είμαι εκείνο το «παιδί» που τρέχει με ένα τεράστιο χαμόγελο (λες και τα χιλιόμετρα don’t hurt at all) 😄